فیلم سال ۱۰ - Year 10 2024

درباره فیلم سال ۱۰

تماشای فیلم سال ۱۰ را از دست ندهید؛ روایتی بی‌کلام از بقا در دنیایی ویران‌شده که آدم‌خواری تنها راه زنده ماندن است.

بعضی فیلم‌ها با دیالوگ‌های تیز و به‌یادماندنی‌شان معروف می‌شوند، اما «سال ۱۰» (Year 10) محصول سال ۲۰۲۴ راهی کاملاً متفاوت را انتخاب کرده؛ روایت یک داستان کامل بدون حتی یک کلمه دیالوگ. این فیلم بریتانیایی که بن گودگر آن را نوشته و کارگردانی کرده، در ششم دسامبر ۲۰۲۴ به‌صورت محدود در سینماهای آمریکا اکران شد و توسط بلو فاکس اینترتینمنت توزیع شد. «سال ۱۰» با بازی توبی گودگر، هانا خلیق-براون، دانکن لاکروا و الکساندر اندرسون، داستان دنیایی پساآخرالزمانی را روایت می‌کند که در آن، آدم‌خواری تنها راه بقای بازماندگان انسانیت شده. اگر آماده‌اید یک تجربه‌ی سینمایی خام و بی‌رحم را بدون تکیه بر دیالوگ تجربه کنید، همین حالا سال ۱۰ رو در مایکت تماشا کنید.

خلاصه داستان سال ۱۰

ده سال بعد از فروپاشی کامل تمدن، جیک، جوانی که در این دنیای ویران‌شده بزرگ شده، همراه پدرش و دختری که به او عشق می‌ورزد، در تلاش برای بقا در برابر طبیعتی بی‌رحم و انسان‌هایی که به آدم‌خواری روی آورده‌اند، زندگی می‌کند. وقتی گروهی خشن از آدم‌خواران، پدر جیک را می‌کشند و داروی حیاتی معشوقه‌اش را که برای زنده ماندنش ضروری است می‌دزدند، جیک تنها می‌ماند تا با تمام قدرتش برای بازپس‌گیری آن دارو و انتقام مرگ پدرش بجنگد.

جیک در این سفر خطرناک باید هم با عناصر طبیعی سرسخت این دنیای ویران‌شده کنار بیاید، هم با گله‌های سگ‌های وحشی بجنگد و هم با گروه آدم‌خواران بی‌رحمی روبه‌رو شود که همه‌چیز را از او گرفته‌اند. داستان فیلم، تضادی آشکار بین دو سبک بقا را به نمایش می‌گذارد؛ خانواده‌ای که با وجود سختی‌های فراوان، هنوز به عشق و حمایت از یکدیگر پایبند مانده، در برابر گروهی که برای زنده ماندن، تمام اصول انسانی را کنار گذاشته‌اند و بقای خودشان را بر هر چیز دیگری ترجیح داده‌اند.

بازیگران سال ۱۰

• توبی گودگر در نقش جیک

• دانکن لاکروا در نقش پدر

• هانا خلیق-براون در نقش دختر

• الکساندر اندرسون در نقش چارجر

• اما کول در نقش معشوقه

• جوزف کلمن در نقش پسر

• تام گسکین در نقش سرگردان

• کینگ گیل در نقش ستوان

• الیس جونز در نقش پیرمرد

• جسیکا زرلینا لیف در نقش شکارچی

• لوک ماسی در نقش رهبر

نقد و بررسی فیلم سال ۱۰

جسورانه‌ترین تصمیم «سال ۱۰»، ساختن یک فیلم بلند سینمایی کامل بدون هیچ‌گونه دیالوگی است؛ انتخابی که با وجود بودجه‌ی محدود فیلم، به‌جای ضعف، تبدیل به بزرگ‌ترین نقطه‌ی قوت آن شده. بن گودگر با این تصمیم، مجبور شده تمام روایت داستان -از انگیزه‌های شخصیت‌ها تا پیچش‌های داستانی- را صرفاً از طریق بازیگری فیزیکی، زبان بدن و فضاسازی بصری منتقل کند؛ کاری که به گفته‌ی بسیاری از منتقدان، به‌طرز شگفت‌انگیزی خوب جواب داده است.

این نبود دیالوگ، به‌جای کاهش تنش فیلم، آن را عمیق‌تر کرده؛ چون تماشاگر مجبور است دقیقاً مثل شخصیت‌های داستان، صرفاً با مشاهده و حدس زدن، اوضاع را درک کند. این حس مشارکت فعال‌تر مخاطب در رمزگشایی داستان، تجربه‌ای فراتر از یک فیلم بقای معمولی می‌سازد و آن را به سطحی حسی و غریزی‌تر می‌برد که کمتر فیلمی جرات امتحان کردنش را دارد.

بازی توبی گودگر بدون کلام چقدر توانسته احساسات پیچیده را منتقل کند؟

بار اصلی این فیلم بی‌دیالوگ، تماماً روی دوش بازیگری فیزیکی توبی گودگر در نقش جیک قرار دارد؛ کسی که باید خشم، ترس، غم و عزم راسخش را بدون گفتن حتی یک کلمه، فقط با حالات چهره و حرکات بدنش منتقل کند. بسیاری از منتقدان، از جمله نویسنده‌ی نشریه‌ی ریل نیوز دیلی، این بازی را «برجسته» توصیف کرده‌اند و معتقدند انرژی خشمگین و بی‌باک گودگر، تمام فیلم را روی دوش خودش حمل می‌کند.

این نوع بازیگری، نیازمند کنترل و ظرافت بسیار بیشتری نسبت به بازی معمولی با دیالوگ است؛ چون هیچ کلامی برای توضیح دادن احساسات وجود ندارد و هر لحظه از فیلم باید صرفاً با نگاه و حرکت، معنا پیدا کند. موفقیت گودگر در این چالش دشوار، دلیل اصلی است که فیلم با وجود فرمت غیرمعمولش، توانسته تماشاگران و منتقدان زیادی را با خودش همراه کند.

آیا داستان و منطق دنیای فیلم به‌اندازه‌ی کافی قانع‌کننده است؟

با وجود تحسین گسترده‌ی اتمسفر و بازیگری فیلم، برخی منتقدان به منطق درونی داستان انتقاد کرده‌اند؛ از جمله این سؤال که چطور شخصیت‌ها بعد از ده سال زندگی در این شرایط سخت هنوز زنده مانده‌اند، در حالی که تصمیمات برخی از آن‌ها چندان محتاطانه به نظر نمی‌رسد. برخی هم به این نکته اشاره کرده‌اند که غیرممکن است انسان‌ها حتی در بدترین شرایط، به‌طور کامل توانایی صحبت کردن را از دست بدهند؛ نکته‌ای که برخی آن را «ترفندی زائد» در داستان دانسته‌اند.

با این حال، اکثر منتقدان معتقدند این ایرادهای جزئی منطقی، در برابر فضای خام و بدون جلوه‌های ویژه‌ی گران‌قیمت فیلم، اهمیت چندانی ندارند. «سال ۱۰» به‌جای تکیه بر انفجارها و جلوه‌های کامپیوتری، صرفاً با بازیگری خالص و فضاسازی طبیعی، حسی از واقعیت و بقای خام می‌سازد که برخلاف بسیاری از فیلم‌های پساآخرالزمانی مشابه با بودجه‌ی بالاتر، احساسی صادقانه‌تر و کمتر ساختگی به مخاطب منتقل می‌کند.

فیلم‌ها و آثار مشابه سال ۱۰

اگر از تماشای سال ۱۰ لذت بردید، فیلم The Road با محوریت سفر یک پدر و پسر در دنیایی پساآخرالزمانی، همان فضای خام و ناامیدکننده را دنبال می‌کند. فیلم A Quiet Place هم با تکیه بر سکوت به‌عنوان ابزار اصلی بقا، از نظر رویکرد روایی کم‌دیالوگ، شباهت مفهومی زیادی با این فیلم دارد. عاشقان داستان‌های بقا در برابر گروه‌های آدم‌خوار می‌توانند سراغ فیلم The Hills Have Eyes هم بروند که با همان مضمون تهدید انسان‌های وحشی، تجربه‌ای نزدیک ارائه می‌دهد. در نهایت، مینی‌سریال Threads هم که از منابع الهام این فیلم بوده، برای علاقه‌مندان به آثار پساآخرالزمانی بریتانیایی، گزینه‌ی خوبی است.

جمع‌بندی؛ چرا باید سال ۱۰ را تماشا کنید؟

سال ۱۰ با جسارت نادر خودش برای روایت یک داستان کامل بدون هیچ دیالوگی، ثابت می‌کند سینمای مستقل با بودجه‌ی محدود هنوز جای زیادی برای ریسک‌های خلاقانه دارد. با بازی فیزیکی قدرتمند توبی گودگر و فضاسازی خامی که نیازی به جلوه‌های ویژه ندارد، این فیلم تجربه‌ای غریزی و تنش‌زا از دنیایی پساآخرالزمانی می‌سازد که در آن، انسانیت و بقا دائماً در حال جنگ با یکدیگرند. اگر آماده‌اید یک فیلم کاملاً متفاوت را تجربه کنید که هر احساسش را بدون یک کلمه بیان می‌کند، همین امروز سال ۱۰ را از مایکت تماشا کنید.

سوالات متداول درباره سال ۱۰

فیلم سال ۱۰ چه ویژگی خاصی نسبت به فیلم‌های مشابه دارد؟ این فیلم به‌طور کامل بدون هیچ دیالوگی ساخته شده و تمام داستان را صرفاً از طریق بازیگری فیزیکی و فضاسازی بصری روایت می‌کند.

داستان فیلم در چه دنیایی می‌گذرد؟ داستان ده سال بعد از فروپاشی کامل تمدن در بریتانیای پساآخرالزمانی می‌گذرد، جایی که آدم‌خواری به روشی رایج برای بقا تبدیل شده.

کارگردان این فیلم کیست؟ بن گودگر، هم نویسنده و هم کارگردان این فیلم بوده است.

فیلم چه مدت زمانی دارد؟ مدت زمان فیلم حدود نود و هفت دقیقه است.

فیلم از چه آثاری الهام گرفته؟ فیلم از آثاری مانند The Road، Threads و A Quiet Place الهام گرفته شده است.